علی احمدی، رفیق همیشه و هنوزم با تقدیم ترانه ای شرمنده ام کرده. هزار بار ممنون او هستم. نه فقط به دلیل تقدیم این ترانه ی زیبا، بلکه به دلیل آن همه هم بغضی و به خاطر یکدیگر گریستن. صدای بغض آلود او را در هنگامی که خبر به هم رسیدنمان را به او می دادم هرگز از یاد نخواهم برد!

خوشم باتو خوشم باتو
واین آغاز یک فصلِه
خوشم باتو همین احساس
برای زندگی اصله

نمیشه از توحرفی زد

نمیشه ازتوچیزی گفت

نمیشه درکنارت بود

ولی چون غنچه ای نشکفت

 

خوشم باتو خوشم باتو

دلم از شوق می باره

ولی این جمله کافی نیست

یه چیزایی رو کم داره...

 

نوشته و ترانه زیبای علی را در وبلاگش بخوانید.

!! نوشته شده توسط حسن علیشیری | 10:38 | شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386