http://memoir.blogfa.com/ fa blogfa.com Sun, 21 Sep 2008 14:21:18 GMT http://memoir.blogfa.com/post-71.aspx <div style="text-align: justify;">نه! اتفاق مهمی نیفتاده است، قهری هم در کار نیست. فقط بعضی وقت‌ها باید از نو شروع کرد، گرچه گذشته زیباست، آینده <span style="font-weight: bold;">باید</span> زیباتر باشد.<br />ویلاگ «گزاره» با این مطلب به پایان می‌رسد و به استقبال ویلاگی دیگر، با حال و هوایی تازه‌تر می‌روم. یادداشت‌های هر از گاه مرا می‌توانید در این نشانی بخوانید:<br /><div style="text-align: left;"><a href="http://alishiri.blogsky.com"><font size="5" style="color: rgb(255, 0, 0);">http://alishiri.blogsky.com</font></a><br /></div><br /></div> Sun, 21 Sep 2008 14:21:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=71 memoir http://memoir.blogfa.com/post-71.aspx http://memoir.blogfa.com/post-70.aspx خسته و داغونم، باز هم غمگینم<BR>تو افق می‌بینم، که به گل می‌شینم <P></P> <P>تو دلم می‌خونم: هیچ یعنی همه چیز<BR>درد بایست کشید، سبز یعنی پاییز</P> <P>یه نفر زمزمه کرد: خسته‌‌گی نفرینه!<BR>از همین‌جا پیداست که به گل می‌شینه</P> <P>یه دفه داد کشید: خسته‌گی طاعونه!<BR>خیلی وقته مردی، نعش تو بی جونه<BR>××<BR>سردِ سردِ دستام، نفسم یخ بسته<BR>دور شست پاهام، یه نفر نخ بسته</P> <P>دستاتو می‌گیرم، داغ می‌شه دستم<BR>زیر لب می‌خندم، من هنوزم هستم</P> <P>من هنوزم زِندَم! قایقم پا برجاست<BR>خسته‌گی کابوسه، عطر تو هم اینجاست<BR>(ح.ع)</P> Wed, 17 Sep 2008 05:51:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=70 memoir http://memoir.blogfa.com/post-70.aspx http://memoir.blogfa.com/post-69.aspx من از ترنم ترانه<BR>                در کوچه‌ها بی شام بیزارم<BR>از قافیه‌های نو<BR>وقتی دندان‌های کودک کار<BR>      از فقر و سرما به هم می‌خورد <P></P> <P>شوپن و شون پن و شوپنهاور<BR>         چه دارند برای برای گفتن؟!<BR>از کدام آوا و نگاه و کلامشان لذت ببرم<BR>وقتی شوکا، دختر زیبای دریا<BR>سقفی برای آسودن و بستری برای آرمیدن ندارد<BR>وقتی روزها خاطره‌ی موج‌های دریا را<BR>در استخر خانه‌های بالای شهر جستجو می‌کند<BR>و هر شب به عمق لجن سقوط-<BR>خودروی الماس‌پوش بنز<BR>تصویری جز استخوان‌های بیرون‌زده‌ی کودکان اتیوپی را <BR>در ذهنم زنده نمی‌کند.<BR><BR>وقتی پیرمرد نابینای فال‌فروش<BR>التماس می‌کند<BR>حتا از همین شعر<BR>که هِی رنگ شعار می‌گیرد،<BR>متنفر می‌شوم<BR>و از اینکه چرا نمی‌شود از واژه‌ها<BR>گردنبند الماس ساخت و به جنیفر لوپز فروخت<BR>تا رکوردی دیگر شکسته شود<BR>                                و چند گرسنه سیر<BR>××<BR>وقتی به خیابان می‌روم<BR>از همین امیدهای شاعرانه هم<BR>حالم به هم می‌خورد!<BR>ح.ع<BR>****</P> <P align=justify>پ.ن۱ : می خواستم چند سطری درباره تکه بزرگ خاطراتمان «خسرو شکیبایی» بنویسم اما دیدم مرثیه نوشتن برای او بدجور مد روز شده، نه اینکه من  اهلش نباشم، فقط گفتنی ها را در برنامه «با ستاره ها» در رادیو البرز گفتم و نوشتن را گذاشتم برای روزی که مجال گریستن بر مزار خاطره های نوجوانی باشد! که او هنوز برایم زنده تر از هر زنده ایست!<BR><BR>پ.ن۲ : حرف برای گفتن زیاد مانده، مجال اما بی رحمانه اندک است! <BR>پ.ن۳ : از تمام دوستانی که برایم پیغام می گذراند و نمی توانم پاسخ محبتشان را بدهم صمیمانه عذرخواهی می کنم. (ارجاع به جمله آخر پ.ن۲)<BR></P> Sat, 02 Aug 2008 08:28:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=69 memoir http://memoir.blogfa.com/post-69.aspx http://memoir.blogfa.com/post-68.aspx <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">تاب بیاور<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">شاه‌ماهی من!<o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">چشم انتظار توأند</FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA></SPAN><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">دستان خواهش و تابه‌ی داغ و سفره‌ی خالی من<o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">××<o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><SPAN lang=FA>میدان «اسبی»</SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN>*</SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN lang=FA><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN> اسب ندارد،<o:p></o:p></SPAN></FONT></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">عشق‌های ما<o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">عاشقانه‌گی<o:p></o:p></FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><o:p><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"> </FONT></o:p></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr><SPAN dir=ltr></SPAN><SPAN dir=ltr></SPAN><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">*</FONT></SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN lang=FA><SPAN dir=rtl></SPAN><SPAN dir=rtl></SPAN><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"> میدانی در عظیمیه‌ی کرج که اسب ندارد!</FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ</FONT></SPAN></P> <P class=MsoNormal dir=rtl style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" align=justify><SPAN lang=FA><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">پ.ن: یکی از دوستان فرهیخته‌ام که در سیاست و مدیریت دانا و با مطالعه است وبلاگی راه انداخته به نام <A href="http://historyandstrategy.blogspot.com">History & Strategy</A>که شما را به خواندن مطالبش، از جمله <A href="http://historyandstrategy.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">همین پست آخرش</A> در باب قورباغه‌ی پخته دعوت می‌کنم!</FONT></SPAN></P> Sun, 15 Jun 2008 10:20:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=68 memoir http://memoir.blogfa.com/post-68.aspx http://memoir.blogfa.com/post-67.aspx <P align=justify><IMG style="WIDTH: 392px; HEIGHT: 279px" height=286 alt="" hspace=0 src="http://media.farsnews.com/Media/8702/ImageReports/8702281663/46_8702281663_L600.jpg" width=324 align=baseline border=0></P> <P align=justify>پرسپولیس قهرمان شد! پیشتر <A href="http://memoir.blogfa.com/post-55.aspx">اینجا </A>نوشته بودم که باید برای قطبی کلاس ناسزا و زیر آب زنی بگذراند و گرنه با این اخلاق جنتلمنانه، در این فوتبالِ لمپن‌زده‌ی نامرد امیدی به او نیست. اما امروز خوشحالم که از پسِ همه‌ی لمپن‌ها و زیرآب‌زن‌ها و مردان هزار و چند چهره‌ی فوتبال بر آمده و تیمش را، که تیم محبوب من و چندین و چند میلیون ایرانی دیگر است قهرمان کرده. گرچه هنوز هم حس می‌کنم در این سرزمین نخبه‌کش آینده‌ی مربی و انسان نخبه و شریفی چون او به شدت در خطر است.<BR>و اما به قهرمانی پرسپولیس برگردیم....فقط افرادی که زمانی خود را در اکثریت حس می‌کردند و با این حال همیشه، یا نه، خیلی وقت‌ها مجبور بودند حس تلخ شکست را لمس کنند، درک می‌کنند که قهرمان شدن در دقیقه‌ی 96 چه لذتی دارد! اگر چه این لذت با اولین برخورد با جامعه‌ای که بیرون از درهای خانه انتظارت را می‌کشد از هم می‌پاشد. اما چه باک! می‌شود تا مدت‌ها این حس را مثل خاطره‌ی خوردن یک غذای لذیذ، در روزهای گرسنه‌گی‌های تمام‌نشدنی، در ذهن مرور و در دهان مزمزه کرد.<BR>حقیقت تلخی‌ست اما ما، جماعتی که سعی می‌کنیم، فقط سعی می‌کنیم دست کم در اندیشیدن هم‌رنگ جماعت نباشیم و به آرمان‌ها بزرگتری فکر کنیم، در بهترین حالت و با احتساب تمام افرادی که روزی چند ثانیه فکر می‌کنند، اقلیت مغمومی هستیم، که لبخندهایمان زودگذر است و دلتنگی‌هایمان پر دوام! قهرمانی پرسپولیس هیچ چیزی برایمان نداشته باشد، امیدوارمان می‌کند گاهی حتا پس از دقیقه‌ی نود هم امید رستگاری هست....دیروز حول و حوش دقیقه‌ی 85-86 روشنک می‌گفت «تموم شد دیگه مگه این که معجزه بشه» و معجزه رخ داد! گاهی، وقتی زیادی خوش‌بین می‌شوم حس می‌کنم روزی برای ما هم معجزه‌ای رخ می‌دهد! <BR></P> Sun, 18 May 2008 10:49:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=67 memoir http://memoir.blogfa.com/post-67.aspx http://memoir.blogfa.com/post-66.aspx <P align=justify>آنچه می خوانید یادداشت کوتاهی است در مورد ترانه «سیمرغ» اردلان سرفراز که در شماره ششم مجله «رویش» منتشر شده است. با سپاس از برادر خوبم «میثم یوسفی» به خاطر لطف همیشگی اش!</P> <P align=justify>***</P> <P align=justify>در بین اهالی ترانه، اردلان سرفراز ارج و قرب فراوانی دارد. کمتر دیده‌ايم حتا کسانی که دوستش نمی‌دارند از او بد بگویند و بخواهند با او دشمنی کنند. نگارنده  هم همچون بسیاری از علاقه‌مندان ترانه از دوست‌داران جدی و همیشگی این ترانه‌سرای خوب کشورمان بوده و هستم. بسیاری از ترانه‌هایش را از بَرَم و سادگی و عاطفه‌ی بی‌دریغ آثارش را می‌ستایم. اما گاهی، به ویژه در ترانه‌هایی که به تازگی از او می‌شنويم، کم‌دقت‌هایی ديده مي‌شود که از زیبایی ترانه می‌کاهد. <BR>یکی از این موارد، ترانه‌ی سیمرغ است که آن را با موسیقی آهنگساز خوب، فرید زلاند و صدای راستین شنیده‌ایم. در بخشی از این ترانه آمده است:<BR><STRONG>هزاران بار ما را سوخت <BR>حریق حادثه تا مرز خاکستر <BR>ولی ما نسل سیمرغیم <BR>که از خاکستر خود می گشاید پر<BR></STRONG></P> <P align=justify><A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%B1%D8%BA">دانشنامه‌ی اینترنتی ویکی پدیا</A> با ارجاع به كتاب‌هاي «نقد تطبیقی ادیان و اساطیر در شاهنامه فردوسی و خمسه نظامی و منطق الطیر عطار» نوشته‌ي حمیرا زمردی، «منطق‌الطير» عطار نيشابوري و «سیمرغ در قلمرو فرهنگ ایران» نوشته علی سلطانی گرد فرامرزی، در مورد سیمرغ اینچنین نوشته است: </P> <P align=justify>«سیمُرغ نام یک چهره‌ي اسطوره‌ای-افسانه‌ای ایرانی است. او نقش مهمی در داستان‌های شاهنامه دارد. کُنامش کوه اسطوره‌ای قاف است. دانا و خردمند است و به رازهای نهان آگاهی دارد. زال را می‌پرورد و همواره او را زیر بال خویش پشتیبانی می‌کند. به رستم در نبرد با اسفندیار رویین‌تن یاری می‌رساند و... جز در شاهنامه دیگر شاعران پارسی‌گوی نیز سیمرغ را چهره‌ي داستان خود قرار داده‌اند. از آن دسته‌است منطق الطیر عطار نیشابوری.»... «منطق الطیر عطار داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هُدهِد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است. هر مرغ به عنوان نماد دسته‌ي خاصی از انسان‌ها تصویر می‌شود. سختی های راه باعث می‌شود مرغان یکی یکی از ادامه‌ي راه منصرف شوند. در پایان، سی مرغ به کوه قاف می‌رسند و در حالتی شهودی در می‌یابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند.» <A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%B1%D8%BA">+</A><BR>همان‌گونه که می‌بینید در هیچ‌جای تاریخ ادبیات و اساطیر ما جایی یافت نمی‌شود که سیمرغ از خاکستر خود پر بگشاید! پرنده‌ای که با این ویژگی، نه تنها در ایران، که حتا در فرهنگ مغرب زمین مشهور است، همان طور که همه می‌دانیم، «ققنوس» است!<BR>با<A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D9%82%D9%86%D9%88%D8%B3">ز هم به نقل از ويكي‌پديا:</A> «ققنوس Phoenix پرنده‌ای است افسانه‌ای و بسیار زیبا و منحصر به فرد در نوع خود كه بنا بر افسانه ها 500 یا 600 سال در صحاری عرب عمر می‌كند، خود را بر تلی از خاشاك می‌سوزاند، از خاكسترش دگر بار با طراوت جوانی سر بر می‌آورد و دور دیگری از زندگی را می‌گذراند و غالبا تمثیلی است از فنا ناپذیری و حیات جاودان» <A href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D9%82%D9%86%D9%88%D8%B3">+</A>  <BR>به نظر می‌رسد اردلان سرفراز پرنده‌ای «که از خاکستر خود می گشاید پر» و «ققنوس» نام دارد را با «سیمرغ» به سهو اشتباه گرفته است. زیرا اساس این ترانه بر زادن از خاکستر است...دوباره سطرهای نخستین ترانه را بخوانید...این احتمال نیز وجود دارد که اردلان سرفراز عزیز متوجه تفاوت این دو پرنده بوده و به دلایلی که ما نمی‌دانیم به جای «ققنوس» از «سیمرغ» استفاده کرده است. که این هم عذر بدتر از گناه است و دادن اطلاعات اشتباه به شنونده ترانه.<BR>گرچه با وجود اشتباهي اينچنيني در این ترانه، و همچنین تغییر ناگهاني زبان به محاوره در انتها، با ترانه‌اي شنيدني طرف هستيم، فقط سعی كنيد در هر بار شنیدنش تمام «سیمرغ»ها را «ققنوس» بشنويد تا تشبیه زيباي اردلان خراب نشود!<BR></P> Sat, 10 May 2008 06:01:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=66 memoir http://memoir.blogfa.com/post-66.aspx http://memoir.blogfa.com/post-65.aspx دقیقه‌ها کنار تو،غنیمته غنیمت<BR>یه فرصت ساده برای صحبت<BR>برای شیر و شکر و شکفتن<BR>برای جاودانه از تو گفتن<BR>برای حسِ صبح زود و دیدار<BR>قدم زدن تا لحظه‌های بیدار</P> <P>غنیمته همین کنار تو بودن<BR>غنیمته همیشه از تو سرودن<BR>غنیمته که با تو هم‌خونه‌گی<BR>هم‌نفست عاشقی، دیوونه‌گی</P> <P>تو این زمونه‌ی بد و مصیبت<BR>حضور تو غنیمته غنیمت!<BR>یه لحظه آرامش میون طوفان<BR>یه سرپناه گرم تو برف و بوران<BR>یه ماه زیبا تو شب سرنوشت<BR>خونه‌ای که چارفصلش اردیبهشت...</P> <P>غنیمته همین کنار تو بودن<BR>غنیمته همیشه از تو سرودن<BR>غنیمته که با تو هم‌خونه‌گی<BR>هم‌نفست عاشقی، دیوونه‌گی</P> <P>برای تو و میلاد اردیبهشتی‌ات...<BR>برای تو و آرامشی که می‌آفرینی...<BR>برای صبوری و استقامتت...<BR>و برای فردایی روشن و تا همیشه عاشقانه...<BR>روشنکم!<BR>تولدت مبارک!<BR></P> Sun, 04 May 2008 11:25:09 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=65 memoir http://memoir.blogfa.com/post-65.aspx http://memoir.blogfa.com/post-63.aspx بهار آمد، گل و نسرین نیاورد <BR>نسیمی بوی فروردین نیاورد <BR>پرستو آمد و از گل خبر نیست <BR>چرا گل با پرستو همسفر نیست؟<BR>چه افتاد این گلستان را، چه افتاد؟<BR>که آیین بهاران رفتش از یاد <BR>چرا می نالد ابر برق در چشم <BR>چه می گرید چنین زار از سر خشم؟<BR>چرا خون می چکد از شاخه ی گل <BR>چه پیش آمد؟ کجا شد بانگ بلبل؟<BR>چه درد است این؟ چه درد است این؟ چه درد است؟<BR>که در گلزار ما این فتنه کردست ؟<BR>چرا در هر نسیمی بوی خون است؟<BR>چرا زلف بنفشه سرنگون است؟<BR>چرا سر برده نرگس در گریبان؟<BR>چرا بنشسته قمری چون غریبان؟<BR>چرا پروانگان را پر شکسته ست؟<BR>چرا هر گوشه گرد غم نشسته ست؟<BR>چرا مطرب نمی خواند سرودی؟<BR>چرا ساقی نمی گوید درودی؟<BR>چه آفت راه این هامون گرفته ست؟<BR>چه دشت است این که خاکش خون گرفته ست؟<BR>چرا خورشید فروردین فروخفت؟<BR>بهار آمد گل نوروز نشکفت <BR>مگر خورشید و گل را کس چه گفته ست؟<BR>که این لب بسته و آن رخ نهفته ست؟<BR>مگر دارد بهار نورسیده <BR>دل و جانی چو ما در خون کشیده؟<BR>مگر گل نو عروس شوی مرده ست <BR>که روی از سوگ و غم در پرده برده ست؟<BR>مگر خورشید را پاس زمین است؟<BR>که از خون شهیدان شرمگین است <BR>بهارا، تلخ منشین، خیز و پیش آی <BR>گره وا کن ز ابرو، چهره بگشای <BR>بهارا خیز و زان ابر سبک رو <BR>بزن آبی به روی سبزه ی نو <BR>سر و رویی به سرو و یاسمن بخش<BR>نوایی نو به مرغان چمن بخش <BR>بر آر از آستین دست گل افشان <BR>گلی بر دامن این سبزه بنشان <BR>گریبان چاک شد از ناشکیبان <BR>برون آور گل از چاک گریبان <BR>نسیم صبحدم گو نرم برخیز <BR>گل از خواب زمستانی برانگیز<BR>بهارا بنگر این دشت مشوش <BR>که می بارد بر آن باران آتش <BR>بهارا بنگر این خاک بلاخیز<BR>که شد هر خاربن چون دشنه خون ریز <BR>بهارا بنگر این صحرای غمناک <BR> که هر سو کشته ای افتاده بر خاک <BR>بهارا بنگر این کوه و در و دشت <BR> که از خون جوانان لاله گون گشت <BR>بهارا دامن افشان کن ز گلبن <BR>مزار کشتگان را غرق گل کن <BR>بهارا از گل و می آتشی ساز <BR>پلاس درد و غم در آتش انداز <BR>بهارا شور شیرینم برانگیز<BR>شرار عشق دیرینم برانگیز<BR>بهارا شور عشقم بیشتر کن <BR>مرا با عشق او شیر و شکر کن<BR>گهی چون جویبارم نغمه آموز<BR>گهی چون آذرخشم رخ برافروز<BR>مرا چون رعد و توفان خشمگین کن <BR>جهان از بانگ خشمم پر طنین کن <BR>بهارا زنده مانی، زندگی بخش <BR>به فروردین ما فرخندگی بخش<BR>هنوز اینجا جوانی دلنشین است <BR>هنوز اینجا نفس ها آتشین است <BR>مبین کاین شاخه ی بشکسته خشک است <BR>چو فردا بنگری، پر بید مشک است <BR>مگو کاین سرزمینی شوره زار است <BR>چو فردا در رسد، رشک بهار است <BR>بهارا باش کاین خون گل آلود <BR>بر آرد سرخ گل چون آتش از دود <BR>بر آید سرخ گل، خواهی نخواهی <BR>وگر خود صد خزان آرد تباهی <BR>بهارا، شاد بنشین، شاد بخرام <BR>بده کام گل و بستان ز گل کام <BR>اگر خود عمر باشد، سر بر آریم <BR>دل و جان در هوای هم گماریم <BR>میان خون و آتش ره گشاییم <BR>ازین موج و ازین توفان براییم <BR>دگربارت چو بینم، شاد بینم <BR>سرت سبز و دل آباد بینم <BR>به نوروز دگر، هنگام دیدار <BR>به آیین دگر آیی پدیدار <P></P> <P>ه.ا. سایه<BR></P> Tue, 18 Mar 2008 06:58:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=63 memoir http://memoir.blogfa.com/post-63.aspx http://memoir.blogfa.com/post-62.aspx نیمه تمام مانده‌ام<BR>تو سطر آخر منی<BR>رگبار سنگ می رسد<BR>تو چتر آخر منی<BR>...<BR>(آغاز یک ترانه‌ی نا تمام...) <P></P> <P>نیمه تمام مانده‌ام<BR>مثل تمام کارهای این روزها<BR>ترانه‌ای که تنها چند سطر اولش را نوشته‌ام<BR>ترجمه‌ی شعرهای لنگستون هیوز<BR>ویرایش و بازسرایی شعرهای یک ناشاعر مایه‌دار<BR>مثل پروژه‌های دیگر اداری و آموزشی و هکذا<BR>سرم سنگین است از قسط و اجار‌ه خانه و یک نمایشنامه‌ی نانوشته‌ی رادیویی<BR>می‌خواهم تمامم را بالا بیاورم و به صورت آقای رئیس بپاشم<BR>*<BR>به مرگ فکر می‌کنم و برای عروسی دوستانم متن کارت دعوت می‌نویسم<BR>به شعر فکر می‌کنم و بیلان سود و زیان سالانه را محاسبه می‌کنم<BR>به چشمان نگران تو فکر می‌کنم و...<BR>...<BR>دور از چشمان همکاران وظیفه‌شناس<BR>اشک می‌ریزم.<BR>*<BR>«عطف به نامه‌ی شماره‌ی 148ب86»<BR>از زندگی‌ی تکراری اداری<BR>  خسته شده‌ام<BR>«احتراماً»<BR>حالم از هر چه دستور سازمانی به هم می‌خورد<BR>فقط می‌خواهم تمامم را بالا بیاورم و به صورت آقای رئیس بپاشم<BR>                                                           می‌خواهم به کل هیکلش بـ...<BR></P> Tue, 11 Mar 2008 11:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=62 memoir http://memoir.blogfa.com/post-62.aspx http://memoir.blogfa.com/post-61.aspx <P align=justify>1)<BR>این روزها حسابی درگیرم. کار اداری هر روزه از یک طرف و کلاس‌های تا 10 شب از طرف دیگر حسابی رمقم را گرفته. دو هفته‌ای هم هست که در برنامه‌ی «با ستاره‌ها»ی رادیو البرز (صدای غرب استان تهران) تولید و اجرای بخش‌هایی را به عهده گرفته‌ام و این همه باعث شده بیشتر از هر زمان دیگر شرمنده‌ی همسر گرامی و شعرها و ترانه‌ها و ترجمه‌های نیمه‌کاره شوم. چند روزی بیشتر تا اسکار نمانده و هنوز هیچکدام از فیلم‌های نامزد بهترین فیلم را ندیده‌ام. (تماشای مراسم هم بدون دیدن دست کم این پنج فیلم که فایده‌ای ندارد). بگذریم از اینکه  مدت‌هاست نتوانسته‌ام کتابی را کامل بخوانم و تمام مطالعه‌ام محدود شده به اخبار روزانه در اینترنت و خواندن شبانه‌ی مجله‌ی فیلم و شهروند... خلاصه بدجوری درگیرم!</P> <P align=justify>2)<BR>مدت‌ها بود قصد داشتم وب‌سایت جمع و جوری دست و پا کنم برای جمع‌آوری کارهای منتشر شده و نشده‌ام. بالاخره دامینی ثبت کردم و امیدوارم بتوانم در چند ماه آینده و به مرور زمان کاملش کنم و وبلاگم را نیز به آنجا انتقال دهم. می‌توانید سایت مرا (و صفحه‌ی ورودی موقتش را) از <A href="http://www.alishiri.com">اینجا </A>ببینید: <A href="http://www.alishiri.com">www.alishiri.com</A></P> <P align=justify>3)<BR>در مورد «سنتوری» و ماجرای انتشار نسخه‌ی غیرقانونی‌اش فراوان نوشته‌اند. داشتم با خودم کلنجار می‌رفتم که این نسخه‌ی دزدی را ببینم یا نه که خبر اعلام شماره حسابی برای پرداخت هزینه‌ی نپرداخته‌ی بلیطمان رسید و ... باقی قضایا را از نگاه و قلم <A href="http://azeshgh.blogsky.com/?PostID=58">«روشنک»</A> و <A href="http://yabanu.blogfa.com/post-320.aspx">«میثم»</A> بخوانید. شاید بعد ازدیدن فیلم من هم چند خطی نوشتم.</P> <P align=justify>4)<BR><IMG alt=oggy hspace=0 src="http://memoir.persiangig.com/image/ogo.gif" align=baseline border=0></P> <P align=justify>تازگی‌ها، به لطف یک دوست خوب، یک شاهکار -دست کم برای ما- تازه کشف کرده‌ایم: OGGY!! یک کارتون فرانسوی که شخصیت اصلیش یک گربه‌ی چاقِ تنبلِ احمقِ دوست‌داشتنی است که مدام با سه سوسک حمام درگیر است. همین‌جا از دوستانم دعوت می‌کنم برای شرح مناقب و عظمت‌های این کارتون فوق‌العاده پا پیش بگذارند. خدا را چه دیدید شاید اصلا برای Oggy عزیز تو سری خور یک وبلاگ دسته‌جمعی زدیم! <BR>-<A href="http://www.oggy.com/">وب سایتOggy  </A><BR>- برای آشنایی بیشتر با این کارتون و شخصیت‌هایش <A href="http://en.wikipedia.org/wiki/Oggy_and_the_Cockroaches">+</A> را ببینید<BR>-این هم کانالی <A href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gulli">+</A> که خواب شب را از ما ربوده!!</P> <P align=justify>5)<BR>گرچه شاید دیر به نظر برسد اما دق می‌کنم اگر اینجا ننویسم که ولنتاین امسال، بی‌تردید بهترین ولنتاین عمرم بود! جشنی کوچک و دونفره زیر سقفی مشترک به صرف پیتزای دلچسبی که همسر گرامی پخته بود، برای من یکی دیگر از زیباترین شب‌های عمرم را ساخت. <BR>این هم برای تو، غزل زندگیم!:</P> <P align=justify>بی‌قافیه دوست دارَمَت<BR>بی حاجت واژگان دو رو<BR>واژگان دروغ‌گو!<BR>بی آنکه بگویم<BR>یا بگویی!</P> <P align=justify>در بی‌وزنی<BR>موزون می‌خواهمت<BR>که موسیقی ببارد از نگاهم<BR>به هنگام دیدنت،<BR>و غزل آغاز شود<BR>به وقت خندیدنت!<BR>(ح.ع)</P> Mon, 18 Feb 2008 10:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=memoir&postid=61 memoir http://memoir.blogfa.com/post-61.aspx